พระผู้ปราบมาร Phramongkolthepmuni

เพราะฉะนั้น ผู้ที่ได้พุทธรัตนะ ที่ได้แล้ว อย่าดูเบา ดับมาเกือบสองพันปี มาโผล่ในครั้งนี้ เป็นอัศจรรย์ทีเดียว แต่ว่ามารยังขวางอยู่มาก มนุษย์ยังไม่เบิกตา ยังหลับตาอยู่มาก มนุษย์ยังไม่ตื่น ยังหลับตาอยู่มากนัก ถ้ามนุษย์ได้เห็นธรรมกาย มนุษย์คนนั้นตื่นแล้ว ไม่หลับแล้ว ถ้ามนุษย์ใดยังไม่เห็นธรรมกาย ยังไม่เป็นธรรมกาย มนุษย์นั้นยังหลับอยู่ มารมันยังกดหลับอยู่ ยังไม่ตื่นเลยยางทีตายเสียชาติหนึ่งยังไม่ตื่นเลย หลับเรื่อยไปเสียทีเดียว บางคนเห็นปรากฏ ตื่นทีเดียวมีธรรมกาย บางคนไม่เดียงสา มีธรรมกายใหญ่โตมโหฬารเช่นนี้แล้ว มาถึงรัตนะอันประเสริฐเลิศเช่นนี้แล้ว กลับไปวาวางเสียก็มี แปลกประหลาดนัก ลืมตาตื่นขึ้นแล้วกลับไปตาบอดก็มี อย่างนี้น่าอัศจรรย์นัก เพราะเหตุไร เพราะไม่รู้จักเดียงสา มาพบของวิเศษประเสริฐเลิศล้นพ้นประมาณ ไม่รักษาให้ควรแก่การควรเห็ควรพบ แม้เป็นอยู่ก็เท่ากับศพ ไม่ประเสริฐเลิศอะไรนัก เพราะกายมนุษย์นี้ชั่คราวเท่านั้น เกืดแล้วก็ดับไป อุปปาทะ บังเกืดขี้น ฐิติ ตั้งอยู่ แปรไป ภังคะ แตกสลายไป มีเกิดมีดับ เป็นเบื้องหน้า ....จากหนังสือ มรดกธรรม หน้า 340 รัตนสูตร ว่าด้วย พุทธรัตนะ โดยวัดปากน้ำ ภาษีเจริญ และสมาคมศิษย์ หลวงพ่อวัดปากน้ำ