หลวงปู่วัดปากน้ำ Phra Mongkolthepmuni

หลวงปู่วัดปากน้ำ Phra Mongkolthepmuni

.....ใจต้องหยุดทีเดียว ถึงจะละกามตัณหา ภวตัณหา วิภวตัณหาได้....ใจหยุดสิ หยุดอยู่ศูนย์กลางดวงธรรมที่ทำให้เป็นกายมนุษย์นั่นแหละ ... .....พอเข้าถึงพระอรหัตต์ พระอรหัตต์ละเอียดเข้าแล้ว หลุดหมด ถึงพระนิพพานเป็นที่ดับแห่งทุกข์ ....หมดกิเลส เป็นสมุจเฉทปหานทีเดียว...สำเร็จ โสฬสกิจ แล้ว ....เสร็จกิจ16 ไม่ตกกันดาร เรียกว่า นิพพานก็ได้ .....ทุกขสัจ สมุทัยสัจ นิโรธสัจ มรรคสัจ ในกายมนุษย์4....ในกายทิพย์4.....ในกายรูปพรหม4 ในกายอรูปพรหมอีก4 เป็น16 เสร็จกิจในทางพระพุทธศาสนา....... ....จากหนังสือ มรดกธรรม หน้า 176-178 เขมาเขมสรณาคมณ์ โดย วัดปากน้ำ ภาษีเจริญ และสมาคมศิษย์หลวงพ่อวัดปากน้ำ

หลวงปู่วัดปากน้ำ Phramongkolthepmuni

หลวงปู่วัดปากน้ำ Phra Mongkolthepmuni

พระพุทธเจ้าเกิดมาในโลกมากน้อยเพียงใด ขนรื้อเอาเวไนยสัตว์ให้ไปนิพพาน ไม่ให้เวียนว่ายมน กรรมวัฏฏ์ วิปากวัฏฏ์ กิเลสวัฏฏ์ ให้จิตหลุดจาก กามตัณหา ภวตัณหา วิภวตัณหา หลุดจากปฐมฌาน ทุติยฌาน ตติยฌาน จตุตถฌาน จากอากาสานัญจานตนะ วิญญานัญจายตนะ อากิญจัญญายตนะ เนวสัญญานาสัญญายตนฌาน ที่เขาเรียกว่า ไตรวัฎฏ์ หลุดจากไตรวัฏฏ์ มีนิพพานเป็นที่ไปมนเบื้องหน้า......นัตถิ สันติ ปรัง สุขัง สุขอื่น นอกจากความหยุด ความนิ่งไม่มี หยุดที่ศูนย์กลางดวงธรรมที่ทำให้เป็นกายมนุษย์ ถูกทางไปของพระพุทธเจ้า พระอรหันต์ทีเดียว ...... ถ้าว่าจะเข้าไปทางนี้แล้ว ต้องเป็นชั้นๆ ต้องให้พ้นจากกายมนุษย์ มนุษย์ละเอียด กายทิพย์ กายทิพย์ละเอียดไปเสีย จะได้พ้นจากกาม เมื่อพ้นจากกามแล้ว ไปติดรูป อีกแล้ว ให้พ้นจากกายรูปพรหม รูปพรหมละเอียดไปเสีย จะได้เลิกติดรูป ไปติดอรูปอีกแล้ว ให้พ้นจากกายอรูปพรหม อรูปพรหมละเอียดไปเสีย จะได้ไม่ติด จะได้ถึงกายธรรม พอไปถึงกายธรรม ก็ติดอีกเหมือนกัน สักกายทิฎฐิ วิจิกิจฉา สีลพตปรามาส ไปตืดเข้าโน่นอีกแล้ว ให้พ้นกายธรรมกายธรรมละเอียดไปเสีย จะได้หลุดไปเข้าถึงกายธรรมโสดา โสดาละเอียด ....ก็ติดกามราคะ พยาบาทอีก ....ให้ถึงกายสกทาคา สกทาคาละเอียด...ยังตืดกามราคะ พยาบาท อย่างละเอียดอยู่ ....เข้าถึงกายพระอนาคา อนาคาละเอียด...ยังไปติด รูปราคะ อรูปราคะ มานะ อุทธัจจะ อวิชชา .....ให้เข้าถึงกายอรหัตต์ อรหัตต์ละเอียด ....เรียกว่าเข้าถึง วิราคธาตุ วิราคธรรมแล้ว...มีนิพพานเป็นที่ไป.....พระพุทธเจ้าประสงค์อย่างนี้.....เมื่อเข้าถึงธรรมเหล่านี้แล้ว เราจะได้พ้นทุกข์ ออกจากไตรวัฎฎ์สงสาร มีนืะพานเป็นที่ไปเบื้องหน้า..... ... จากหนังสือ มรดกธรรม หน้า403-404 รัตนสูตร โดย วัดปากน้ำ ภาษีเจริญ และสมาคมศิษย์หลวงพ่อวัดปากน้ำ

พระผู้ปราบมาร Phramongkolthepmuni

เพราะฉะนั้น ผู้ที่ได้พุทธรัตนะ ที่ได้แล้ว อย่าดูเบา ดับมาเกือบสองพันปี มาโผล่ในครั้งนี้ เป็นอัศจรรย์ทีเดียว แต่ว่ามารยังขวางอยู่มาก มนุษย์ยังไม่เบิกตา ยังหลับตาอยู่มาก มนุษย์ยังไม่ตื่น ยังหลับตาอยู่มากนัก ถ้ามนุษย์ได้เห็นธรรมกาย มนุษย์คนนั้นตื่นแล้ว ไม่หลับแล้ว ถ้ามนุษย์ใดยังไม่เห็นธรรมกาย ยังไม่เป็นธรรมกาย มนุษย์นั้นยังหลับอยู่ มารมันยังกดหลับอยู่ ยังไม่ตื่นเลยยางทีตายเสียชาติหนึ่งยังไม่ตื่นเลย หลับเรื่อยไปเสียทีเดียว บางคนเห็นปรากฏ ตื่นทีเดียวมีธรรมกาย บางคนไม่เดียงสา มีธรรมกายใหญ่โตมโหฬารเช่นนี้แล้ว มาถึงรัตนะอันประเสริฐเลิศเช่นนี้แล้ว กลับไปวาวางเสียก็มี แปลกประหลาดนัก ลืมตาตื่นขึ้นแล้วกลับไปตาบอดก็มี อย่างนี้น่าอัศจรรย์นัก เพราะเหตุไร เพราะไม่รู้จักเดียงสา มาพบของวิเศษประเสริฐเลิศล้นพ้นประมาณ ไม่รักษาให้ควรแก่การควรเห็ควรพบ แม้เป็นอยู่ก็เท่ากับศพ ไม่ประเสริฐเลิศอะไรนัก เพราะกายมนุษย์นี้ชั่คราวเท่านั้น เกืดแล้วก็ดับไป อุปปาทะ บังเกืดขี้น ฐิติ ตั้งอยู่ แปรไป ภังคะ แตกสลายไป มีเกิดมีดับ เป็นเบื้องหน้า ....จากหนังสือ มรดกธรรม หน้า 340 รัตนสูตร ว่าด้วย พุทธรัตนะ โดยวัดปากน้ำ ภาษีเจริญ และสมาคมศิษย์ หลวงพ่อวัดปากน้ำ